Zout als braakmiddel.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Zout als braakmiddel.

Bericht van Denise. op zo apr 17, 2011 5:14 am

Keukenzout, een bekend eerste hulpmiddel om huisdieren te laten braken als zij iets giftigs hebben binnengekregen, blijkt beesten te doden. In de Spoedkliniek Weesperzijde in Amsterdam zijn onlangs honden aan dit huis-, tuinen keukenmiddel overleden en de artsen luiden nu de noodklok.

Op internet, in EHBO-boeken voor dieren en door dierenartsen wordt het geven van een schep keukenzout vaak geadviseerd als eerste hulpactie, als het baasje weet dat zijn dier iets giftigs heeft binnengekregen. De dierenartsen van de Spoedkliniek raden dit nu sterk af; één schep zout kan al fataal zijn.

Zout heeft een irriterende werking op het slijmvlies van het maag-darmkanaal, waardoor gebrek aan eetlust, braken en diarree vaak de eerste verschijnselen na opname van zout zijn. Door de hoge natriumconcentratie in het bloed verplaatst water zich vanuit de weefsels naar het vaatbed, wat kan leiden tot ophoping van een abnormale hoeveelheid vocht in weefsels.

Sloom
De artsen van de Spoedkliniek kwamen er achter dat als de natriumconcentratie ook in de hersenen gaat stijgen, dit kan leiden tot rusteloosheid. Het dier wordt prikkelbaar, sloom en/of krijgt spiertrekkingen, toevallen en koorts. Uiteindelijk kan het beest in coma raken en overlijden.

Het eerste geval waarbij duidelijk werd dat het keukenzout de doodsoorzaak was en niet het giftige middel was bij een acht jaar oud schipperke hondje. Het dier had een hartmedicijn van zijn bazin ingeslikt. Op advies van haar dierenarts gaf ze de hond een schep zout.
Vanaf dat moment is het misgegaan en konden ook de artsen bij de Spoedkliniek niets meer voor het hondje doen. Tien uur na de inname van het zout was het hondje dood.

Een ander geval betreft een skye terriër, die een sok had ingeslikt. De eigenaren gaven tot twee keer toe een schep zout, maar de hond braakte niet. Aangekomen bij de Spoedkliniek kreeg de hond ook daar nog een braakmiddel, maar ook dat werkte niet. Na zes uur kreeg de hond een epileptische aanval en na twaalf uur raakte het dier in coma. Ze hebben de hond laten inslapen.



De dierenartsen van de Spoedkliniek hebben nu een artikel geschreven voor het Tijdschrift voor Diergeneeskunde dat vrijwel bij elke praktijk in Nederland wordt bezorgd. Op deze manier hopen zij dat het snel bekend wordt dat keukenzout niet meer gebruikt mag worden als braakmiddel bij huisdieren.
Spoedarts Nelleke Offereins van de Spoedkliniek heeft in samenwerking met de internisten Tjerk Bosje, Erik den Hertog en het vergiftigingencentrum een artikel gepubliceerd in het TvD van 15 februari jl. Dit naar aanleiding van een tweetal gevallen van fatale zoutintoxicatie bij honden. Hiermee wilden we alle dierenartsen waarschuwen voor het gevaar van het gebruik van zout als braakmiddel. Keukenzout wordt regelmatig gebruikt om dieren thuis te laten braken na inname van een ongewenste stof of een voowerp.

Wanneer de eigenaar op internet of bij de dierenarts informatie zoekt over een mogelijke vergiftiging,Op internet of door de dierenarts wordt het geven van dit huismiddel vaak geadviseerd als eerste-hulpactie. In de Spoedkliniek worden we zo nu en dan geconfronteerd met dieren die zout hebben gekregen en als gevolg daarvan ziek worden. In het bloed zijn dan verhoogde natrium en chloorwaarden te vinden. Bij geringe verhogingen is een zoutintoxicatie meestal goed te behandelen, maar het afgelopen jaar hebben we ook twee keer meegemaakt dat het ernstig mis ging. Dit ging om dieren met sterk verhoogde natrium- en chloorwaarden als gevolg van zoutopname.

Het eerste geval ging om een 8 jaar oud Schipperke van 4,5 kg. Deze werd bij de dierenarts aangeboden nadat de eigenaresse de hond per ongeluk een halve tablet (à 0,25 mg) digoxine had gegeven. De eigenaresse had de hond na overleg met een dierenarts thuis laten braken door zout in de bek van de hond te geven. Het Schipperke begon te trillen, kreeg een tachycardie en liet de ontlasting lopen. De dierenarts gaf apomorfine, legde een infuus aan en verwees de hond op verdenking van een digoxinevergiftiging naar de Spoedkliniek. Aangekomen op de Spoedkliniek toonde het Schipperke zich erg onrustig. Bij lichamelijk onderzoek viel op dat de hond een snelle hartslag en hoge lichaamstemperatuur (40.1oC) had, en te snel ademde. Kort na opname kreeg het dier een epileptiforme aanval. Bij bloedonderzoek werd een ernstige hypernatriëmie en hyperchloremie gevonden, passend bij een zoutintoxicatie. De hond werd behandeld met infuus, anti emetica, diazepam en furosemide (natriureticum!). De hond bleef hypertherm, kreeg vers bloed in het braaksel en zwarte ontlasting. Zout heeft een irriterende werking op het slijmvlies van het maagdarmkanaal, waardoor anorexie, braken en diarree vaak de eerste verschijnselen na opname van een overmaat zout zijn. Door de hoge natriumconcentratie in het bloed verplaatst water zich vanuit de weefsels naar het vaatbed, waardoor het dier hypervolemisch wordt. Dit kan uiteindelijk leiden tot perifeer-en longoedeem. Wanneer de natriumconcentratie ook in de hersenen gaat stijgen, raakt hersenweefsel beschadigd, met neurologische klachten als gevolg. De patiënt wordt rusteloos, prikkelbaar, lethargisch en/of krijgt spiertrekkingen, toevallen en hyperthermie. Uiteindelijk kan de patiënt in coma raken en komen te overlijden. Bij honden worden klinische symptomen duidelijk bij een natriumconcentratie van meer dan 170 mmol/l. Hoewel het Schipperke na 7 uur klinisch leek te verbeteren, bleven de natrium- en chloridewaarden onmeetbaar hoog. De patiënt overleed 10 uur na de toediening van het zout. En dat bleek dus veel ernstiger dan het halve tabletje digoxine waar het hele verhaal mee begonnen was. Een paar maanden later werden we weer geconfronteerd met zo’n trieste geschiedenis.

Een 12,5 jaar oude Skye Terrier had sinds 6 maanden last van polyfagie, pica, polyurie-polydipsie, een voller abdomen en problemen met verharen. Op de dag van aanbieden verorberde ze de sok waarmee ze al jaren speelde. Op advies van de dierenarts gaven de eigenaren de hond twee keer een eetlepel zout om te braken. Toen de hond niet braakte, gaf de eigenaar, wederom op advies van de dierenarts, een tweede eetlepel zout. Ook ditmaal werd er niet gebraakt. De hond braakte niet en ook niet na injecties apomorfine en werd doorgestuurd om de sok endoscopisch te laten verwijderen. Voordat dit kon plaatsvinden, 6 uur na inname van de eerste hoeveelheid zout, een epileptiforme aanval. Ook bij deze hond bleek uit bloedonderzoek dat er sprake was van een ernstige zoutintoxicatie. De hond werd behandeld met infuus, diazepam, fenobarbital en propofol. De hond werd soporeus, rusteloos, trilde en had een tachypnoe. Ze raakte 12 uur na de eerste epileptiforme aanval in een comateuze toestand en werd geeuthanaseerd. Aan een endoscopie, laat staan onderzoek
naar Cushing, zijn we dus nooit toegekomen.

Welke hoeveelheid zout is eigenlijk gevaarlijk voor honden? Voor een kleine hond kan met één eetlepel (15-25 gram) de lethale dosis van 3,7 g/kg lichaamsgewicht bereikt worden. Toxische effecten kunnen al optreden vanaf 1,9 g/kg lichaamsgewicht. Meestal gaat het goed omdat het zout weer wordt uitgebraakt. Maar als het toegediende zout niet (geheel) uitgebraakt wordt, bestaat er, zeker bij kleinere honden, al snel een risico op een zoutintoxicatie. De mortaliteit van een acute hypernatriëmie is hoog, met name als er neurologische verschijnselen optreden. Wij raden het gebruik van zout als braakmiddel af vanwege het mogelijk ernstige verloop van een zoutintoxicatie.
Bij een zoutintoxicatie is sprake van een acute hypernatriëmie. Een snel ontstaan hoog natriumgehalte in het bloed en het feit dat de dieren vaak hypervolemisch zijn, vraagt een andere behandeling dan een hypernatremie die veel langzamer ontstaan is. Dan is er vaak ook sprake van hypovolemie of isovolemie. Bij een acute hypernatriëmie kan de Naconcentratie sneller gecorrigeerd worden dan bij een chronische hypernatriëmie. In beide gevallen bestaat het risico op hersenoedeem door het ontstaan van een omgekeerde gradiënt. Het infuusbeleid moet daarom met beleid worden ingesteld en goed geëvalueerd worden. Daarnaast kan furosemide ingezet worden als natriureticum. Om dieren met een zoutintoxicatie en andere vormen van hypernatriëmie goed op te kunnen vangen, hebben we hiervoor op de SDA een protocol ingevoerd.

[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze link te kunnen zien.]
avatar
Denise.

Aantal berichten : 63
Registratiedatum : 17-04-11

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven

- Soortgelijke onderwerpen

 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum